Microsoft Word

Korespondencji seryjnej nie trzeba używać do listów, e-mail'i. Za jej pomocą możemy utworzyć sobie wydruk z tabeli np do pliku PDF gdzie nasz plik może być np. bazą detali.

• Nazwy kolumn nie mogą mieć więcej niż 38 znaków. Dobrą praktyką jest trzymanie się okolicy 20 znaków.
• Jeżeli nazwy kolumn w źródle będą zaczynały się od cyfry to w pliku korespondencji seryjnej otrzyma on przedrostek M_. Przykładowo w excel będzie 12345 to w pliku .doc będzie M_12345. Jeżeli chcesz zachować spójność to używaj nazw zaczynających się od liter.
• W nazwach kolumn nie stosować znaku kropki . oraz myślnika -. Zamiast tych znaków lepiej używać dolnego myślnika _.
• Mimo tego, że korespondencja seryjna odwołuje się do zakresu arkusza to dane źródłowe w excelu powinny być tabelą (Ctrl+T).

Różnice między tymi skrótami wynikają z tego, jak Word obsługuje dynamiczne pola (takie jak { MERGEFIELD }, { IF } czy { INCLUDEPICTURE }):

• F9 — Odświeżenie (Aktualizacja) Przelicza i odświeża zaznaczone pola. Pobiera nowe dane ze źródła (np. z Excela) i wylicza wynik końcowy dla zaznaczonego obszaru lub całego dokumentu (po użyciu Ctrl + A).
• Ctrl + F9 — Tworzenie nowego pola Wstawia specjalne, specyficzne dla Worda nawiasy klamrowe { }. Nie można ich wpisać ręcznie z klawiatury — tylko nawiasy wygenerowane tym skrótem są rozpoznawane przez silnik Worda jako kody funkcji.
• Alt + F9 — Globalne przełączanie widoku (Kod <→ Wynik) Przełącza cały dokument między trybem wyświetlania kodu pól (np. { MERGEFIELD Telefon }), a trybem wyświetlania ich wyników (np. 600 100 200).

Pozostałe przydatne kombinacje z klawiszem F9 w Wordzie:

• Shift + F9 — Lokalne przełączenie widoku kodu Działa jak Alt + F9, ale tylko dla jednego, zaznaczonego pola (zamiast dla całego dokumentu). Pozwala podglądnąć kod jednej reguły bez rozwijania reszty tekstu.
• Ctrl + Shift + F9 — Zamrożenie pola (Konwersja na zwykły tekst) Trwale odłącza pole od kodu i zamienia jego aktualny wynik na zwykły, statyczny tekst. Po użyciu tej kombinacji pole przestaje być dynamiczne i nie da się go już odświeżyć ani skojarzyć z Excelem.
• Alt + Shift + F9 — Wykonanie akcji z pola MacroButton Uruchamia makro lub polecenie przypisane do specjalnego pola MACROBUTTON w miejscu, w którym znajduje się kursor.

Wstawianie treści tylko wtedy gdy istnieje. Ważna uwaga, że złamanie wiersza jest konieczne o ile chcemy by w przypadku braku danych pole 'IMIE' nie zajmowało linii w dokumencie.

{IF{MERGEFIELD "IMIE"}="0" "" "
Jego imię to:{MERGEZFIELD "IMIE}"}

Wstawianie obrazu z pliku .jpg. Po pierwsze podwójne backslasze są zamierzone. Pod drugie opcja IF TRUE daje pozytywny rezultat jedynie gdy plik jest w starym formacie .doc a nie .docx.

{INCLUDEPICTURE{IF TRUE"C:\\katalog\\katalog\\images\\{MEGREFIELD "FOTO"}.jpg"}\d}

Można użyć ścieżki względnej:

{INCLUDEPICTURE{IF TRUE"images\\{MEGREFIELD "FOTO"}.jpg"}\d}

Jeżeli plik źródłowy obrazu np .jpg jest w rozdzielczości 1920×1080 i chcemy by na stronie A4 był znacznie mniejszy najlepiej użyć do tego komórki tabeli. Kod {INCLUDEPICTURE{IF TRUE„images\\{MEGREFIELD „FOTO”}.jpg”}\d} umieszczamy w komórce. Następnie na sztywno ustalamy wysokość wiersza tabeli w którym jest ta komórka. W właściwościach tabeli należy również wyłączyć automatyczne dopasowanie okna do zawartości.

Podobną metodę można zastosować używając pole tekstowe zamiast tabeli. Jeżeli użycie tabeli jest dla nas niewygodne to kod obrazu wstawiamy do pola tekstowego.

Próbowałem z opcjami \x oraz \y do INCLUDEPICTURE ale nie działają.